پتانسیل الکتروشیمیایی:

یک سلول الکتروشیمیایی از دو نیم‌سلول تشکیل شده است. در یکی از این نیم‌سلول‌ها، اکسیداسیون الکترود فلزی رخ می‌دهد و در دیگری، یون‌های فلزی در محلول، دچار کاهش می‌شوند. یک نیم‌سلول، به طور معمول شامل یک الکترود از نوع فلزی خاص است که در محلولی از یون همان فلز غوطه‌ور شده باشد. این الکترود،‌ به الکترود غوطه‌ور در محلول یونی دیگری متصل می‌شود.

اولین نیم‌سلول را آند می‌نامیم. در نیم‌سلول آند، اتم‌های فلزی الکترود اکسید می‌شوند و به سایر یون‌های فلزی در محلول می‌پیوندند. الکترود مسی، نمونه‌ای از این نیم‌سلول است که در آن،‌ اتم‌های CuCu در الکترود با از دست دادن ۲ الکترون به Cu2+Cu2+ تبدیل می‌شوند.

هر گونه شیمیایی دارای یک پتانسیل الکتروشیمیایی (مقدار با واحد انرژی) در هر نقطه ای از فضا است که نشان می‌دهد افزودن این‌گونه به آن نقطه چقدر آسان یا دشوار است. در صورت امکان، یک گونه از مناطقی با پتانسیل الکتروشیمیایی بالایی به مناطق با پتانسیل الکتروشیمیایی پایین‌تر حرکت می‌کند؛ در حالت تعادل، پتانسیل الکتروشیمیایی برای هر گونه در همه جا ثابت خواهد بود.